Ervaring 8

Augustus 2019 werd ik oma van een prachtige kleinzoon. Wat was ik gelukkig. Ik mocht van mijn dochter en schoonzoon bij de bevalling zijn. Het was erg bijzonder om hem geboren te zien worden en om mijn dochter moeder te zien worden.

Ik had toen nog niet kunnen vermoeden wat de impact zou zijn op mij. In de weken die volgden voelde ik mij eenzaam. Mijn dochter was begrijpelijkerwijs bezig met haar gezin. Ik zag hoe ze zich ontpopte als een liefhebbende, zorgzame moeder. Ze gaf hem troost wanneer dit nodig was. Waarom raakte mij dit zo? Waarom werd ik hier zo verdrietig van? Waarom voelde ik mij zo eenzaam? Ik zou gelukkig moeten zijn. Ik had altijd gedacht juist alleen maar geluk te ervaren wanneer ik eenmaal oma zou zijn. Maar nee, het ging totaal anders. Ik raakte verder en verder van mijzelf en mijn omgeving af. Ik kon het bijna niet aanzien toen hij zijn eerste fruithapje kreeg en mijn dochter hem liefdevol in de kinderstoel zette en met alle geduld van de wereld hem zijn hapje gaf. Hij genoot en zij genoot. Ik vocht tegen de tranen. Ik voelde me steeds verder wegzakken. Er was een moment dat ik erover dacht om niet meer naar mijn dochter te gaan. Mijn kleinzoon had zich vast nog niet zo aan mij gehecht en mijn dochter had genoeg aan haar gezin. Dacht ik. Ik voelde dat er wat moest gebeuren. Dit kon zo niet doorgaan. Toen heb ik me aangemeld bij Ria Brinkman. Ik ken Ria al wat langer en ze wist wel dat mijn jeugd niet zo geweldig is geweest. Zij stelde voor om Narratieve Exposure Therapie te gaan doen. Ik was er echt aan toe. 

Ze legde een koord in de praktijkruimte. Het koord stelde de tijdlijn van mijn leven voor. Ria schreef de gebeurtenis op een door mij uitgekozen gekleurd kaartje en deze legde ik neer naast het koord. We begonnen dus met mijn geboorte en gingen toen door naar de tijd dat ik een fruithapje van mijn moeder kreeg. Oh, deze zag ik niet aankomen. Mijn moeder drukte het fruithapje in mijn mond met een snelheid die ik als kind niet aankon. Dus het was direct slikken. Ik legde de link direct naar mijn kleinzoon en mijn dochter. En zo volgden er nog vele gebeurtenissen. Ik was als kind niet gezien. Ik had een narcistische moeder. Ik was slachtoffer van narcistische mishandeling. Ook vermoede Ria een aanwezige depressie. Waarop ik naar mijn huisarts werd verwezen voor overleg om  antidepressiva te gaan gebruiken. Toen kon ik de therapie nog beter plaatsen. Na 10 sessies was ik klaar. Ik voel mij goed. Ik geniet weer van het leven en van mijn kleinzoon. Ik voel me niet meer eenzaam. Waarom zou ik? Ik heb het kind in mij geheeld. Daardoor voel ik mij als volwassene weer sterk. Mijn basis is hersteld. Ik geniet van mijn dochter en ben supertrots op haar. Ze doet het zo goed. Ria dankjewel voor je rustige, liefdevolle en soms ook directe aanpak. Je bent een kanjer.

 

Cliënt anoniem